У рамках унутрапартыйнай палемікі наконт таго як Зялёныя павінныя ставіцца да інстытуту беларускай арміі, публікуем адказ Віктара Савіча на артыкул Аляксандра Апарына “Si vis pacem, para bellum, або пра войска без альтэрнатывы”.
Віктар Савіч піша:
Хацелася б коратка і тэзісна адказаць на артыкул майго таварыша па партыі.
Што тычыцца «агульнага настрою», хацелася б адменна падкрэсліць, што артыкул нясе падтэкст чыста юрыдычны і майго стаўлення да службы ў войску не закранае. У той жа час, хацелася б адзначыць, што тэрмін «рабства», ужыты ў гэтым артыкуле, я падзяляю цалкам на вельмі простай падставе: кожны чалавек народжаны вольным і толькі творца, калі такі ёсць, у праве вызначаць яго лёс. Апроч таго, панятку «дзяржава для народа» супярэчыць істу прыведзенай ст. 57 Канстытуцыі пра «абавязкі»
Пры гэтым, з'яўляючыся прыхільнікам прынцыпу «дабра з кулакамі» і без ваганняў уступаючы ў кожны канфлікт, я не магу зразумець, чаму я павінен кінуць сваю сям'ю на год дзеля вяртання не зусім зразумелага мне абавязку? Я за войска, але, апроч таго, я за рацыяналізм. І рацыяналізм мне падказвае, што ў выпадку пагрозы іншапланетнага розуму (што ўжо вельмі сумнеўнае), ад беларускіх салдатаў не будзе ніякага толку. І гэты ж рацыянальны прынцып падказвае, што некалькі падраздзяленняў спецпрыза, патрэбны штат памежных войскаў – вось усё, што патрэбна нашай рэспубліцы сёння. У адваротным выпадку, чаму мы не апранаем штораніцы адгазнікі «на выпадак эпідэміі сібірскай язвы»?
Што тычыцца «зверстваў кантрактнікаў», прашу заўважыць, што вайна ўжо есць зверства і калі ўспомніць «гераічныя вычыны» савецкіх тэрміновікаў у часы другой сусветнай, канфлікту ў Афганістане, дзвюх Чачэнскіх кампаній, то слушна ўстае пытанне: а хто ж дысцыплінаваней? Чаму ж зверства асобных прадстаўнікоў органаў аховы правапарадку нікога яшчэ не падштурхнулі на прапановы вярнуць дружыны?
І зусім ужо эфемерным мне здаецца довад пра кіеўскую трасу: я расцэньваю яго вылучна як няздольнасць украінскіх улад арганізаваць працу МНС на належным узроўні. Мне незразумела, чаму людзі, якія павінны сустрэць першы ўдар, што практычным заўсёды азначае «прыняць смерць» павінны расчышчаць снег. Апроч таго, мне здаецца, што гэта самаахвяраванне павінна адбывацца добраахвотна і гэтыя героі павінны мець магчымасць утрымваць сябе і сваю сям'ю, а не атрымваць «забеспячэнне» ды грашовую кампенсацыю з разліку «пачак прымы ў дзень».
Што тычыцца рэформаў цалкам згодзен, асабліва ў ракурсе некваліфікаванасці адказных урадоўцаў.