Філасоўскія развагі Дмітрыя Серабракова – актывіста БПЗ, пра асвятленне ў медыя трагедыі пад Брэстам, дзе бобр на смерць пакусаў чалавека.
Хваля бабрафобіі, узнятая ў беларускай прэсе нагадвае нацысцкія проавакацыі, з якіх пачалася другая сусветная вайна – пажар у Рэйхстагу, захоп рыдыёстанцыі у Згажэльцы і г.д. Бабёр выстыпіў у нетыповай для жывёлы ролі забойцы, што падарвала імідж гэтай сімпатычнай жывёліны – сымбаля працавітасці , дамавітасці і сямейных каштоўнасцяў.
Канешна, пакуль берасцейскаму бабру яшчэ далёка да знакамітай Чупакабры, амерыканскі часопіс Time, са спасылкай на Daily Telegraph, а таксама шэраг еўрапейскіх выданняў звярнулі ўвагу на гэтае здарэнне, адзначыўшы, што ў ЗША апошнім часам адбыўся шэраг выпадкаў нападу баброў. Амерыканцам засталося толькі дадааць, што “ў нас таксама не цукар”, аддаўшы пальму беларускаму шаблязубаму грызуну, які толькі два разы пакусаў суайчынніка.
А калі б гэта быў інтурыст? Усё! Беларусь страціла б усе магчымыя бонусы ад развіцця недаразвітага турбізнесу, а магчымыя інвалютныя спонсары пацягнуліся б на пляжы сяродземнамор’я фатаграфавацца з паліткарэктнымі нільскімі кракадзільчыкамі, якіх галадуха прывучыла ўсьміхацца ў камеру і танчыць на пузе за квотэр альбо дайм. Беларуская ахвяра бабровай “агрэсіі” паводзіла сябе як тыповы рэпрэзентант спажывецкага грамадства, у якім жывёле адведзена роля палаўнічага трафея ў выглядзе знятай скуры альбо часткі антуража на фатаздымку.
Бабёр падняў міжнародны прэстыж нашай дзікай і непаліткарэктнай антыглабалісцкай прыроды. Такім чынам, магчыма беларускія бабры паб’юць рэйтынгі Вікі Азаранкі і Дашы Домрачавай і натоўпы недабітых экстрэмалаў, недаедзеных бенгальскімі тыграмі і тыгровымі акуламі са ўсіх куткоў планеты прыедуць на нашыя балоты ў пошукай сваёй долі адрэналіну. І хто ведае, сярод паляўнічых трафеяў ангельскага арыстакрата знойдзе сваё годнае месца кучка, якую зрабіў сэр Генры, калі сустрэўся з бабруйскім Біверам-Патрашыцелям.